Ons Interview Met Laura Jansen

7:19“Ik ben zeer open naar mijn publiek. Het is een soort vrije vorm van therapie…”

Laura controleert net haar instrument voor een sessie in het kantoor van Spotify in Amsterdam wanneer we haar bereiken. De in Nederland geboren dochter van een ‘behoorlijk coole moeder’ groeide op met uiteenlopende muziekgenres, van ‘vreemde Braziliaanse protestliederen’ tot vintage Portugese volksmuziek.
“Maar meestal,” zei ze lachend, “was het Queen. Ik heb een weeklang alleen maar zwart gedragen toen Freddie Mercury overleed. Ik dacht dat hij hetero was en ik was verliefd op hem…”

Jansen woont nu in LA en op haar prachtige nieuwe album Elba doen Keane’s Tom Chaplin en de singer-songwriter Ed Harcourt mee.

Wat herinner je je van die Braziliaanse en Portugese muziek uit je jeugd?
Meer dan wat dan ook, het sentiment. In Portugese muziek noemen ze dat saudade, wat melancholie en verlangen betekent. Het is alsof je het in je lichaam kunt voelen. Dat is een grote reden waarom mijn muziek die lading heeft. Ik kan me helemaal vinden in die emotie, het is meeslepend en dramatisch. Ik verlang altijd naar iets dat er nooit was.

Wat was de eerste muziek die helemaal van jou was?
The Prodigy! Ik was een braaf schoolmeisje en iemand gaf me een tape van ze. Ik weet nog dat ik ernaar luisterde in de kunstles terwijl ik aan het schilderen was. Ik dacht: “Wat gebeurt hier en waarom vind ik dit zo te gek?” Datzelfde jaar ging ik luisteren naar Rage Against the Machine en Pearl Jam’s Ten. Die combinatie van puberteit en echt goede, boze muziek zorgde voor een ware doorbraak in mijn hoofd. Niet lang daarna ontdekte ik Portishead, wat me helemaal van mijn sokken blies.

Denk je dat het perfecte nummer bestaat?
Ja, maar ik denk niet dat er maar eentje is. Het kan een nummer zijn dat ik echt niets aan vind, maar dat jij te gek vindt. Voor mij is de perfecte muziek altijd Kate Bush, zij is de rode draad in mijn leven. The Hounds of Love, Big Sky, The Man With the Child in his Eyes en Running up that Hill. Die vier nummers zijn gewoon perfect.

Wat is het laatste nummer dat je hebt gehoord waar je echt van onder de indruk was?
James Blake’s Retrograde, die single. Ik ben ook gek op Stromae. Hij is de eerste artiest sinds lange tijd die ik in Google heb opgezocht en over wie ik alles wilde weten. Wat hij doet is echt te gek. Oh, en de nieuwe van The National heeft me ook echt geraakt. Dat is zo’n mooie vervolgplaat.

Als ik je als lid aan elke band in de geschiedenis zou kunnen toevoegen…
Oh ja! Kun je voor me regelen dat ik in het achtergrondkoortje van Bob Marley terechtkom? Ik wil een van die drie vrouwen zijn die de hele tourervaring met hem beleven en getuige zijn van alle politieke onrust. Hij was een soort profeet met zijn eigen boodschap, dat zou best wel fascinerend zijn.

Vertel eens wat over Elba. Hoe is het begonnen?
Elba begon als een gesprek over zinnen die je zowel vooruit als achteruit kunt lezen. De eerste die ik leerde was “Able was I ere I saw Elba”. En deze zin werd toegeschreven aan Napoleon. Toen hij verbannen werd nadat hij Europa had vernietigd, weet je, belandde hij op deze rots genaamd Elba. Hij kroonde zichzelf daar tot koning en stelde een belastingsysteem in. Hij bouwde een paleis voor zijn minnares en ontwierp een vlag met kleine gouden bijen erop. Ik dacht gewoon dat het een geweldige manier is om met een rotgevoel om te gaan! Zet het op zijn kop en maak er een mooi gevoel van. Ik had net een heftige relatiebreuk achter de rug vorig jaar toen ik dit album schreef. Ik werd uit mijn oude leventje gegooid, dus ik moest in dit nieuwe leven stappen met alleen maar mijn nieuwe plaat en mijn koffer. Ik moest het allemaal uitzoeken. Alles was veranderd en ik zei: “OK, ik kroon mezelf tot koningin van dit kleine domein, alles wat ik over heb gehouden, en ik ga er het beste van maken. Elba werd een symbool voor mij van mezelf en iedereen als een eiland.

Zeg je nu dat het een conceptalbum is?
Zeker niet!! Het album gaat over het verkennen van de plek waar je nu op dit moment bent.

Wordt het gemakkelijker of moeilijker om je meest intieme gevoelens te delen?
Ik ben eraan gewend. Al mijn muziek is autobiografisch en ik ben altijd vrij open naar mijn publiek, omdat het een soort van vrije vorm van therapie is. Ik voel me er minder alleen door, alsof mijn problemen helemaal niet zo uniek zijn.

Zonder welke vijf artiesten zou je niet kunnen leven?
Kate Bush. Queen. Peter Gabriel. Joni Mitchell. James Blake, en mag ik er nog één noemen? George Harrison. Ik wilde The Beatles zeggen, maar ik denk alleen George.

Waarom George?
Hij was de aantrekkelijkste! Nee, hij nam de meeste risico’s met zijn teksten en benaderde songwriting vanuit het spirituele zonder ooit te preken.

En hij had geweldig haar.
Ja, echt! Hij had prachtig haar! De vrouwen waren gewoon gek op hem.

Welk nummer had je in je hoofd toen je vanochtend wakker werd?
Oh god, ik schaam me dood! Ik heb net The Best of the Backstreet Boys gekocht voor een road trip – als je met meer dan twee meiden in een auto rijdt, moet je de Backstreet Boys draaien – en ik ben gek op Show Me The Meaning of Being Lonely. Daar werd ik vanochtend mee wakker.
Echt een diamant in hun catalogus.

Hoe vind je nieuwe muziek?
Nou, via Spotify onder andere! Ik hou van het sociale media aspect ervan. Ik heb altijd al graag afspeellijsten gemaakt en mixtapes gedeeld. Ik post vaak iets online, zoals “OK, ik heb nieuwe muziek nodig, ik heb een vlucht van 26 uur voor de boeg, help!”, en dan sturen mensen me dingen. Ik volg zo´n 40 echt betrouwbare smaakmakers en ik bekijk continu waar zij naar luisteren. Ik heb denk ik meer muziek via Spotify ontdekt dan via de traditionele wegen. De laatste ontdekkingen zijn Cashmere Cat, Disclosure en Caribou. Oh, en Timbre Timbre – hun nummer Bad Ritual is briljant.

Ten slotte – een cruciale vraag! Wat is je favoriete geluid?
Het geluid van de wind die door de zeilen van boten in een haven blaast. Dat getingel van metaal en het klapperen van zeilen. Maar mijn tweede favoriete geluid is het piepen van tulpenvelden. Wanneer de tulpen tegen elkaar wrijven, piepen ze…

Wat een Hollands antwoord!
Tja, wat zal ik ervan zeggen?