#MusicMonday door Arno Inen van MixTup: Dissonant

Hier is wat muziek om je op weg te helpen op deze Music Monday. Luister hiernaar met dank aan onze vriend Arno Inen van MixTup

Heuy! We zijn er weer! De vakantie heeft ons goed gedaan, we bergen de zonnecreme weer op en verlaten het Spotify vakantiekamp. Maar tijdens de massage door de spotify massage babes begon ik mij af te vragen; wordt het niet eens tijd voor die diepere composities van muzikale wonderkinderen? De mozart en beethovens van de laatste 20 jaar. Laten we dus beginnen met muziek uit het dissonante tijdperk…

Canto Ostinato // Simeon Ten Holt (door Kees Wieringa)

Terecht Neerlands trots te noemen en helaas recentlijk uit ons midden verdwenen. Naar mijn mening, had Simeon ten Holt iets bereikte de piek van zijn kunnen met Canto Ostinato door een balans te brengen wat melodieus was en atonaal, tussen jazzachtige vrijheid en de rigiditeit van klassiek en ten slotte een titanenwerk wat zo geconstrueerd kon worden dat het een etmaal lang kon duren. Bij deze een kleine greep.

Facades // Philip Glass

Philip Glass is zeker toch een van de invloedrijkste componisten van postmoderne muziek. Onder zijn werk viel orkestraal werk, opera, filmmuziek en danscomposities. Al een componist op vroege jaren werd hij sterk beinvloed door Indiase en andere non-westerse muziek. Dat was de aanzet tot de ontwikkeling zijn cyclische en minimalistische stijl. Hij is het bekendst voor zijn album Glassworks, de soundtrack van Koyoaanisqatsi en die ene serieuze kijkende documentaire.

Spiegel im Spiegel // Arvo Pärt

Een bijzonder gristelijke man die bijzonder hemelse muziek in elkaar draaide. Hij was zo bijzonder serieus over zijn werk dat hij het belabelde als nieuwe vorm; tintinnabuli (klokje in het Latijn) Een vorm geinspireerd door gregoriaanse zang. Anderen schaarde zijn muziekstijl ook onder heilig minimalisme. Hij werkte voornamelijk met klassieke instrumenten maar deze Estoniaanse man heeft een enorme invloed gehad. Een reden waarom wij hem kennen van dramatische of ironische momentjes uit films.

C’etait Ici // Yann Tiersen

Huh? Hoe zit dit dan? Tja, wie kent dit ene nummertje niet van Amelie? Maar desondanks dat hij zijn laatste albums teruggrijpen naar mainstream nummertjes moet je deze man niet miskennen voor de diepte van zijn werk. Hij was al jaren actief en zijn invloeden zijn breed; van franse folk, avant garde naar klassiek. Echter vond hij zijn klassieke training maar verstikkend en liet zich graag beinvloeden genres zoals post-punk. Via film en samenwerkingen groeide de liefde voor zijn werk.

A rainbow in curved air // Terry Riley

Turn on, Tune in and drop out….denk je dan maar Terry Riley is een pioneer van minimalistische klassieke elektronische muziek. Hij was al in de jaren 50 al bezig tapes te loopen en was, net zoals Glass, sterk beinvloed door Indiase klassieke muziek. In de jaren tachtig begon hij nauw samen te werken met het Kronos Kwartet. Ook met Steve Reich, die eigenlijk ook in deze lijst zou moeten staan. Going strong, Riley trad zelfs nog enkele jaartjes terug met de Animal Collective.

PS: alle playlists staan op Music Monday: The Collection