Ons Iinterview met Robbie Williams

“Iedereen probeert me bij te houden en het spel is niet meer hetzelfde als het was…”, Robbie Williams

Robbie Williams kijkt uit het raam van zijn penthouse suite in het Mayfair hotel. Het centrum van Londen strekt zich nat, grijs en oneindig voor hem uit.
“Denk je nooit eens, ‘Ik wou dat we op een zonnige plek woonden’?” vraagt hij.

Ja, soms, antwoorden we. “Maar werkt het niet op je zenuwen als het de hele tijd zonnig is?”

Robbie kijkt naar ons alsof we gek zijn geworden.

“God nee!” roept hij. “Dit is zo deprimerend. Er is een omslag geweest in het weer, en nu zegt het tegen ons, ‘Hé, hier is de winter’. Nou, de winter kan oprotten, want ‘s winters wil ik altijd alleen maar een winterslaap houden en Twix eten…”

Robbie Williams heeft een nieuwe plaat uit, zijn eerste solo-album in drie jaar, en zijn eerste sinds het (opnieuw) verlaten van Take That een jaar geleden. Deze nieuwe plaat heet Take The Crown and Robbie denkt dat er veel van afhangt.

“Ik wil een groots album,” zegt hij. “Een groot, succesvol album. Niemand geeft dat tegenwoordig nog toe, ze zeggen gewoon dat het ze ‘niks uitmaakt als het niet verkoopt. Been there, done that’. Maar mensen die dat zeggen zijn vuile leugenaars!”

Dus succes is nog steeds net zo belangrijk als dat het ooit was?
Ja, ik wil die bevestiging. Ik wil nog steeds een grote speler zijn in het spel, want als ik dat niet zou zijn dan zou ik mijn hele identiteit moeten bijstellen. Ik bedoel, als het niet gebeurt is het niet het einde van de wereld, maar ik zou het wel rot vinden als de plaat geen enorm succes zou worden. Maar ook daar kan ik wel mee omgaan.

In poptermen heb je al een geweldige score gemaakt.
Inderdaad. Ik ben rijk bedeeld met een heleboel leuke dingen en een ongelooflijke hoeveelheid geluk en vertrouwen die mijn kant op is gekomen, dus ik moet niet mopperen en ik mag niet klagen. Maar ik wil zo graag een groot album. Voor al de bovenstaande redenen. Identiteit. Ego. En ik geloof er echt in. Ik hoop dat veel andere mensen er ook in geloven, want dat zou zo goed voelen. Punt uit. En ik zou er door blijven terugkomen, maar als het flopt zou ik de bal kwijt zijn!

Je zou er helemaal mee kunnen stoppen?
Ja, ik zou ‘Fuck you!’ kunnen zeggen. Ik heb het romantische idee dat dat zou kunnen gebeuren, maar waarschijnlijk niet.

Omdat je diep van binnen weet dat je terug wil komen om op je 48e nog een geweldig album te maken?
Dat is waar, en het zou een heel andere plaat zijn dan die ik op mijn 38e zou maken. Je weet nooit wat er gaat komen, toch? Weet je, er komt vast nog een Circle of Life-moment voor mij. Hopelijk krijg ik nog zo’n moment, dat iemand me vraagt om muziek te schrijven voor een film. Maar ik krijg niet veel van dat soort aanbiedingen, want ik denk niet dat mensen echt denken dat ik zelf muziek schrijf, dat ik dat kan.

Iedereen denkt dat je iemand hebt die dat voor je doet?
Ja, nou niet dus, vraag het maar aan Robbie!

Denk je dat je over 30 jaar als een David Bowie-type of als een soort Tony Bennett zal worden gezien?
Tony Bennett. David Bowie komt van Mars, weet je wel, letterlijk van een andere planeet. Hij is onaantastbaar, een exotisch schepsel. Ik ben geen exotisch schepsel! Ik ben een soort alleman, de buurman, ik ben wat jij zou doen als popster als je het zou kunnen doen, als je aan de top zou staan. David Bowie heeft veel meer competenties dan ik. Maar het is me wel gelukt om 60 miljoen albums te verkopen! Maar David Bowie is een echt unicum, er is niemand anders die kan doen wat hij gedaan heeft. Je zou wel iemand kunnen vinden die kan doen wat ik heb gedaan.

Oké, iets specifieker nu. Wie zijn volgens jou de top vijf popsterren aller tijden?
Freddie Mercury. Ik heb hem altijd, altijd geweldig gevonden, maar de laatste tijd ben ik echt verbluft over hoe fucking geniaal hij was. Dan Prince. Dan John Lennon. David Bowie. Mick Jagger. Maar kijk ook eens naar Babs Streisand, die heeft 150 miljoen platen verkocht.

Vind je het irritant dat zij meer platen heeft verkocht dan jij?
Nee! Omdat zij uit een tijd kwam waarin mensen nog echte legendes waren, niet zoals nu. Dat was een tijd waarin de glamour nog echt was.

Misschien sta je wel aan het einde van de lijn, de laatste popster?
Misschien wel [lacht]! Sorry, iedereen. Maar dan is er nog Adele, en die heeft net hoeveel, 25 miljoen platen verkocht? En haar volgende plaat zal ook wel heel erg goed verkopen.

Laten we over muziek praten. Wat werd er thuis gedraaid toen je opgroeide?
Nou, de eerste drie jaar van mijn leven heb ik in een kroeg doorgebracht, en dus hoorde ik alles wat er op de jukebox werd gedraaid, vooral Summer Nights. Dat was de eerste plaat op deze planeet die me deed inzien dat ik een toekomst had als performer, omdat er geld werd ingezet, en dan playbackte ik met het nummer mee. Ik deed het hele nummer.

Je was zowel John als Olivia?
Ik denk het wel, ja! Dat was niet verwarrend voor mij op die leeftijd hoor, ik was maar twee of drie jaar oud. Ik weet zeker dat dat de eerste plaat was waar ik echt verliefd op was, zonder het te weten dan. En dan was er nog Bobby “Boris” Pickett’s Monster Mash. Wat was ik bang van dat nummer! En dan mijn grote liefde: Showaddywaddy. Ik wilde een Teddy Boy zijn.

Hoe ver ben je gekomen met die droom?
Niet zo ver! Maar het ging verder in mijn onderbewustzijn. Ze speelden in het Burslem Queen’s Theatre om de hoek van de kroeg, en ik ging naar ze kijken. Ik heb de Banana Splits daar ook gezien, dat was mijn eerste optreden. Ik wilde zo’n echte driekwartlange Teddy Boy-jas, maar mijn moeder wilde die niet voor me kopen. Sindsdien is het echter uitgegroeid tot een vaste waarde in mijn kledinglijn Farrell. Het enige wat ik echt heb gedragen de afgelopen 15 jaar zijn driekwartjassen.

Dus Showaddywaddy had een enorme invloed op je?
Een grote invloed op Farrell, ja! Maar alle gekheid op een stokje denk ik dat ze zeker invloed hebben gehad. Farrell door Showaddywaddy. En ik mag Darts en Manhattan Transfer ook niet vergeten.

Wat was de eerste plaat die je zelf had gekocht?
De eerste plaat die ik voor mezelf had gekocht was Electro 1 van het Street Sounds label, die had mijn zus voor me gekocht. Samen met Pink Floyd’s The Wall, maar daar luisterde ik nooit naar, alleen het Electro album. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Het voelde alsof er berichten werden verstuurd in Brooklyn, New York, die werden opgepikt in fucking Stoke on Trent, Tunstall, door mij, zes jaar oud. In die tijd werd het linoleum overal vandaan gehaald en waren we allemaal aan het breakdancen. Dat was mijn eerste muzikale beweging, waarvan ik er gelukkig heel wat heb mogen meemaken. Er was ook een tijd dat ik een parka droeg. Ik kwam helemaal aan het eind van de Mod-beweging. We hebben in Groot-Brittannië kunnen genieten van een flink aantal grote muzikale bewegingen. En nu is er geen een meer. Het eindigde allemaal in 1995, of 1996.

Wat was volgens jou de laatste grote muzikale beweging die we in het Verenigd Koninkrijk hebben gehad?
Britpop en jungle, en sindsdien is er niks anders meer geweest. En dat was 17 jaar geleden, verdomme! We gaan binnenkort dood, weet je? We hebben al minstens de helft van onze tijd gehad. We hebben onze beste jaren achter ons liggen. Dat bedenk je je pas echt als je kinderen hebt, dan denk je, ‘Jezus, nu moet ik het goede voorbeeld geven!’ Daar wilde ik eerst helemaal niet aan beginnen, maar nu is het cool, nu wil ik mijn baby’s maatje zijn.

Ben je ook beried om haar ervan langs te geven?
Ja, maar stiekem denk ik dat ze me toch niet te slim af zal zijn.

Natuurlijk wel.
Oh, oké! Nou, er is een heel scala aan verschillende emoties die je voelt, of niet? Er is die eerste golf van wonderprinses-extase, dan is er de ‘Shit, wat moet ik nu met deze baby doen?’ En ze is nog maar drie en een halve week oud!

Op wie lijkt ze het meest?
Op mij. Ze lijkt op mij. Ze heeft haar mama’s lippen, die zijn prachtig. Haar ogen lijken nu nog blauw, maar ze zullen groen worden denk ik. En het lijkt erop dat ze haar papa’s neus heeft. Zolang ze maar mama’s verstand heeft. En geheugen. Dan komt het wel goed. En mama is grappig, ze is een grappige meid, dus ja. Ik wil gewoon een vriendelijk, welgemanierd persoon. Dat is alles wat ik vraag, echt waar.

Met welke muziek kom je ’s ochtends op gang?
Eigenlijk vind ik – en dit is waar Spotify bij komt kijken – dat ik een “sta op en ga ervoor”-afspeellijst nodig heb. Die heb ik nodig omdat ik nu helemaal in mijn popster-modus ben, en als je helemaal in popster-modus bent moet je bijna elke dag joggen om niet dik te worden. Maar op dit moment lijk ik wel gestoord, omdat ik elke twee minuten YouTube check om te kijken hoe Candy het doet. Er waren 3,6 miljoen mensen in de eerste twee en een halve week, dat is mooi, toch? En vervolgens lees ik de comments, want ik ben een mafkees en ik haat mezelf…

Je leest ze allemaal?
Ja! Je trekt een gezicht alsof je denkt dat het waanzin is, maar waar jij gestoorde mensen ziet, zie ik vrienden van mij! Echt goede vrienden.

We hebben het nummer Killing Me van het eerste album altijd heel mooi gevonden, wat kan je ons daarover vertellen?
[Zingt:] ‘Woorden snijden diep als je weerloos bent, want ze vermoorden me. Vermoorden me zachtjes…’ Dat was waarschijnlijk de beste tune van mijn eerste album. ‘Ik wil mijn foto terug…’ Het verhaal erachter is: er was een gast bij de groep mensen met wie ik toen veel omging. Dit waren mijn studievrienden, en een van hen was de leider en hij had besloten dat hij me niet mocht. Maar het probleem was dat ik een grote fan van hem was, als persoon. Ik bedoel, deze mensen waren mijn maten.

En hij zich tegen jou gekeerd?
Ja, en dat verpestte mijn kansen met al mijn andere vrienden. Hij vertelde ze dat ik arrogant was en ik was dit en dat, en dat was ik dus echt niet! Ik was gewoon jong en enthousiast. Ik was er echt kapot van. Dus om het allemaal te proberen te begrijpen nam ik mijn eerste nummer ooit op, zonder muziek, alleen maar tekst, en het bandje heb ik naar hem opgestuurd. En een deel van dat lied, dat gaat van [zingt]: “Ach, je schildert mijn foto zwart, de grap gaat over mij en ik wil niet lachen, denk aan de goede tijden, zul je ze niet terugbrengen op een dag, op een of andere manier…” kwam in Killing Me terecht. Dit gebeurde allemaal een jaar of drie, vier vóór dat eerste album, en het was direct gericht op die eikel van een vriend van me die jaloers was. Later maakte ik het nummer uiteraard af tijdens de meest depressieve periode in mijn leven.

Zonder welke vijf platen zou je niet kunnen bestaan?
Oké: the White Album, Behaviour van de Pet Shop Boys, Electro 1. Public Enemy’s It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back, en Welcome to the Beautiful South. En dan A Night At The Opera, A Day at the Races, Jazz en News of the World! Weet je, dezelfde gast die mij al zijn Queen platen op tape gaf, gaf me daarna de Stone Roses. Daar snapte ik niks van. Ik begreep het gewoon niet. Nu wel, maar toen ik 15 was, was het of hip-hop of Queen voor mij.

Denk je dat het perfecte nummer bestaat?
Ja: Bohemian Rhapsody. Dat zou wel eens de beste plaat ooit kunnen zijn. Bohemian Rhapsody is een werk van absolute genialiteit, vind je niet? Zo van: waar de fuck heeft hij dat vandaan, uit zijn reet? Ik weet het niet. Wichita Lineman is een van mijn favoriete nummers ooit, en ik weet niet waarom, want ik ben nog nooit elektricien geweest op het platteland, ik weet eigenlijk niet echt wat dat inhoudt, maar ik hou nog steeds van die melodie, het breekt mijn hart. Maar als je op zoek bent naar het perfecte nummer, goed: Singing in the Rain is ook behoorlijk cool.