Quiz: Women Who Rock

How much do you know about some of these great female musicians? Careful—the questions get harder as you go.

1. Her video for “Love Is a Battlefield” was the first to include dialogue as well as the musical performance.

2. She worked at the Playboy Club before her band had its first U.S. hit with “Heart of Glass.”

3. Before this new-wave frontwoman formed her wildly successful band in 1978, she attended Ohio’s Kent State University—and was on campus during the 1970 Kent State shootings.

4. Rolling Stone magazine featured only two women on its 2003 list of the 100 greatest guitarists of all time. This 1980s rocker was one of them. (Joni Mitchell was the other.)

5. Publications from Rolling Stone to the Village Voice heralded her band’s sophomore album—1994’s Live Through This—as a musical masterpiece. Time even called it one of the top 100 albums of all time.

6. Born in Scotland and the daughter of a big band singer, this rock star studied piano at the City of Edinburgh Music School before joining her first band at the age of 16…and that’s no “garbage.”

7. This gravelly voiced rocker was a member of her high-school glee club before hitting it big in the 1960s. She was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 1995.

8. She’s been called “punk’s poet laureate” and is one of America’s most influential singer-songwriters, yet she’s had only three Top 20 singles in her career—“Because the Night,” written with Bruce Springsteen, is the best known.

9. This influential punk and new wave groundbreaker changed her name in the 1970s because, she says, people would “stare at my surname and could not pronounce it.” She picked her new name as an homage to a Native American tribe because she “hated cowboys.”

10. This San Francisco rocker went to the same college as first daughter Tricia Nixon, and has been called the “Queen of the Summer of Love.” But she retired from music in the late 1980s and today works as a painter.

You can find the answers by clicking here.

Originally published in Uncle John’s Bathroom Reader Plunges into Music”. Translated from original text in English. Uncle John’s Bathroom Reader books are currently printed in English only.

App van de week: PLAY GUETTA

“Het contact met mijn mensen is alles voor mij. Ik ben heel erg blij dat ik met Spotify samenwerk aan deze app, en deze geweldige nieuwe toegang tot mijn muziek kan delen.” David Guetta

Oproep aan alle Guetta-fans! Check de PLAY GUETTA Spotify App en doe mee met het non-stop feest.

Met de PLAY GUETTA Spotify App kun je:

• Direct toegang krijgen tot de David Guetta Soundrop Room, waar je kan chatten en stemmen welke nummers er gedraaid moeten worden.
• Je eigen foto van de World EQ wereldkaart delen.
• Je abonneren op een afspeellijst met “trending” party tracks.
• David Guetta’s complete muziekrepertoire beluisteren!

Klik hier op je computer en ga helemaal los op de PLAY GUETTA Spotify App.

#MusicMonday door Arno Inen van MixTup – The Locals

Hier is wat muziek om je op weg te helpen op deze Music Monday. Luister hiernaar met dank aan onze vriend Arno Inen van MixTup

Heuy! Ik denk dat het tijd wordt om je eens te introduceren aan de locals. De laatste 10 jaar is, naar mening, de kwaliteit uit de pan geknald. Voornamelijk omdat muziek toegankelijk is geworden en ook een enorme invloed heeft op de muziek scene. Nog spannender; door internet komt de kwaliteit nu van onder af, iedereen heeft toegang. Dus laten we lokaal gaan beginnen met…

Lola Kite
Een verbastering van Cola Light is het een band die als psychedelische pop wordt ingedeeld door de mediakids. Ik zeg dat het muziek is die oprecht niet hitgevoelig is ingericht. Wel creatief oprecht is en daarom totaal de muzikale vinger op de pols heeft. Hun album I Start To Believe hoort gewoon door te breken bij de grote buren. Klaar.

The Secret Love Parade
Jaja, ik klink een beetje op de electronisch tour maar het zeker niet de bedoeling is bij deze meiden. Het is namelijk een album met een ambient gevoel en intuitieve intentie. Weer een creatief oprechte plaat dus. Zeker het wegdromerige New Years Eve is ook live lekker om bij weg te wiegen. Hij staat bij mij op de replay op Spotify.

Mineral Beings
De verrassing van het jaar is van Merinde Verbeek. Eensch was ze singer songer writer maar samenwerking met André en Aleksei was een toffe vondst. Beetje verstopt tussen de electro-wave-pop vind ze wel mooi haar plekje als onderdeel van erg chille tracks met iets groter dan alleen een jaren tachtig feeling.

Akward I
Een beetje van de oude stempel, de plaat is alweer van 2011, maar o zo’n leuk en lekker album. Toen folk nog hard uit de speakers kwam rennen, was dit toch de nederlandse plaat om in de collectie te hebben. Net zo leuk live dus probeer hem zeker eens met een bezoekje te vereren!

Case Mayfield
Case, Case, Case, Case! Case, gaat lekker Case, Case je pakt het publiek lekker aan, Case. Met lekkere nummertjes, Case, gevarieerd met meer stevige verrassende stevigere nummers, Case. Case, je album 10 hoort gewoon bij de andere albums die meer aandacht krijgen, Case. En zo dit dat! Case!

ps: alle playlists staan op Music Monday: The Collection.

#MusicMonday door Arno Inen van MixTup – Blog Tips

Hier is wat muziek om je op weg te helpen op deze Music Monday. Luister hiernaar met dank aan onze vriend Arno Inen van MixTup

Heuy! Als een beschaafde muziekblogger voor Spotify hou je natuurlijk virtueel je neus in de lucht voor wat goede tunes. Maar, beste internetter, er is me wat pulp in de blogosfeer. Dus hier een kleine, fijne luisterselectie geflitreerd uit de ratelpartijen tussen internationale blogs. We gaan al bloggende beginnen met…

Hurrican // MS MR
Dit New Yorkse duo houden zich opvallend afzijdig, waar natuurlijk blogs van smullen. Vooral omdat het een goede plaat is met wel lekkere chillwave nummers. Een tikkie commercieel, des te meer een reden waarom onze blogvrienden meeliften op het succes van de “potentiele hit” trein. Hetzelfde gold ook trouwens voor Sony Records.

The Thrill // Miguel
Nou is klakkeloos achter blogs aanrennen niet altijd een goed plan, want wat populair is is vaak generiek. Deze jongens lijken op eerste gezicht daar zich erg schuldig aan te maken, de desbetreffende Miguel heeft bijvoorbeeld zich een pijnlijk gelikt leren jassie en dansmoves aangemeten, zij het niet dat ze wel erg goed muzikale stijlen weten combineren tot een verassend innovatief R&B album (Kaleidoscope Dream)

Breezeblocks // Alt-J
Wie? Wat? Precies, Alt-J is al opgepikt door verschillende blogs, terwijl minder internetgekke lui er nooit van gehoord hebben. Het is vooral de electronische indie rock of folk of wat dan ook stijl waar blogs natuurlijk helemaal mee aan de haal gaan. Beetje het kind van Radiohead; toegankelijk, experimenteel met een opvallend geknepen, oud mannen stem dat neigt naar het hilarische.

Holding of the Dawn // Ell Perro de Mar
Net zoals de vorige bands, heb ik al een paar keer deze luitjes zien langskomen; retro achtige electro pop dat op dit moment de underground scene zo domineert. Ook nog eens uit Zweden (daar heb je ze weer), probeer dan die bloggers maar eens tegen te houden. De muzikante van deze plaat, Sara Assbring…ja…werd geinspireerd om muziek te gaan maken toen ze werd vergezeld door een hondje op het strand in spanje. Anekdotes genoeg dus om je bloggende vingers bij op te peuzelen.

Welcome To The Now Age // Prince Rama
Ik zie deze band als een clown die van de trap af valt; je kan er niet anders doen dan er naar staren. Gelijktijd hilarisch, pijnlijk en fascinerend. Het punkpop trio, dat alledrie was opgegroeid in een Hara Krishna gemeenschap, evolueerde langzaam naar lo-fi psychedelic electro pop waar het album Top Ten Hits Of The End Of The World het resultaat van was. Je begrijpt, de blogospheer ziet al de volgende viralplaat de wereld over knallen.

ps: alle playlists staan op Music Monday: The Collection

Geweldig nieuws voor One Direction fans!

Begin maar te juichen! Want de nieuwe One Direction app, “1D Music” wordt vandaag gelanceerd op Spotify. Ontdek waar de jongens naar luisteren met exclusieve afspeellijsten, draai je favoriete 1D-nummers, stuur liedjes naar de band en volg ze via hun Facebook en Twitter feeds.
We laten het laatste woord graag aan de band zelf:

“Zorg dat je onze nieuwe app uitcheckt op Spotify. Naast ons nieuwe album hoor je hier ook de muziek waar we de laatste jaren naar geluisterd hebben, en waar we op dit moment naar luisteren!”

Check de app hier

#MusicMonday door Arno Inen van MixTup – Bob’s Kids

Hier is wat muziek om je op weg te helpen op deze Music Monday. Luister hiernaar met dank aan onze vriend Arno Inen van MixTup

Heuy! Als je maar even induikt in de muziek die je luistert, liefhebt en ontdekt bots als je snel op sounds die je al eerder gehoord hebt. Dat kan platte covers, kopieen zijn of gewoonweg invloeden. We gaan daarom eens kijken naar een icoon met een moeilijke stem en leven; Bob Dylan. Of deze kids van Bob nou copycats zijn of innovators mag je even lekker zelf beslissen. We gaan folky beginnen met…

The Tallest Man On Earth
Met een stem die langs met P400 korrel schuurpapier gehaald is maakt deze jongen uithalen naar Bob maar doet gelukkig ook zijn eigen ding. Zijn nieuwe album There’s No Leaving Now is meer dan de moeite om op je playlist te slepen.

Jake Bugg
De laatste sensatie uit de UK met een kek videootje van het nummer Lightning Bolt van Amsterdam online. Natuurlijk een hevige invloed van een stevig nummer van Bob met een hint van Lou Reed (wie anders?) Jong en getalenteerd is zijn album van de afgelopen maand de beste vondst sinds tomatensoep met ballen.

Louden Wainwright III
Ik ben gewoon de tel kwijtgeraakt hoeveel er zijn en waar al die Wainwrights vandaan komen. Het lijkt de meest overduidelijk strategie van de eeuw om de muzikale familienaam uit te melken, ware het niet dat ze allemaal van die goede tunes eruit gooien. Louden is de nieuwe telg met een erg mooi nieuw album.

Dr. Dog
Hun stijl leunt wel erg op bands uit de jaren zestig. Rarara? Precies de periode waar Bob ook al flink aan de weg aan timmeren was. Al zijn ze met hun laatste album Be The Void al veel meer aan het experimenteren geraakt.

Sharon van Etten
Meisje Dylan zowel beetje biografisch en beetje muzikaal. Haar album Tramp genoemd, geeft dat al een beetje aan. Slapend van bij vrienden en van plek tot plek, draaide ze dit album in elkaar. Al zijn haar nummers veel zachter en wegsluimerender dan die van Bob.

Luister CAZZETTE’s “eject.” exclusief op Spotify

Met veel enthousiasme willen we je laten weten dat het populaire Zweedse DJ-duo CAZZETTE hun debuutalbum “eject.” exclusief op Spotify uitbrengt!

Het talentvolle dubhouse-koppel, bestaand uit Sebastian Furrer en Alexander Björklund, gaat “eject.” in drie delen releasen via een unieke Spotify app.

Klik hier voor de app, en onthoud de data voor elke nieuwe release:
• Deel 1: 13 november
• Deel 2: 11 december
• Deel 3: 22 januari 2013

Naast de drie delen van “eject.” vind je in de app ook alles over CAZZETTE, inclusief de favoriete clubmuziek en remixen van het tweetal, en hun meest recente videoclips, wedstrijden, tourdata, tweets en posts.

Onder management van At Night (het team achter Avicii’s bliksemcarrière) rees de ster van CAZZETTE in 2011 snel dankzij officiële remixen van nummers van Avicii en Swedish House Mafia. Al gauw stonden ze op de hoofdpodia van festivals als Ultra, Tomorrowland, Creamfields en Beyond Wonderland. En nu, met de unieke, exclusieve Spotify-release van hun album “eject.” ziet het ernaar uit dat CAZZETTE de volgende grote dance-hype gaat worden.

Trakteer je oren nu op een portie CAZZETTE!

#MusicMonday door Arno Inen van MixTup

Hier is wat muziek om je op weg te helpen op deze Music Monday. Luister hiernaar met dank aan onze vriend Arno Inen van MixTup

Heuy! Sinds Spotify regelmatig lekkere tunes van je FB maatjes in de hoek van je ogen duwt, is het eens tijd om te laten zien wat voor muzikaal luistertalent ik sociaal in huis heb. Geheel anoniem natuurlijk, want dit is immers het creepy interwebz!
Laten we sociaal mediaal beginnen met…

Memorex // FM Attack
Ja ja, 80’s electro is nog steeds helemaal een ding. Vooral in 2009. Waar Shawn Ward van F.M. Attack gretig gebruik van maakte met een kekke beat. Helemaal later stuk geremixed natuurlijk. Daarna geen releases meer maar wel een constante stroom van nummertjes online. Hij is waarschijnlijk te ‘bezig’ met zijn ‘nieuwe album EN film EN muziek EN touren’. Met memorex wordt trouwens een oud computergeheugen producent toegezongen…dus… Nice find mr. C!

Light outs // Santagold
De zangeres Santi White werkte in 2008 samen met John Hill om grime, reggae en punk eens goed door elkaar te klutsen. Samen met haar ongebruikelijke stem in die genres maakt het wel erg …hmmmmjammie. Het klinkt gek genoeg soms wel heel erg indie, zou dat gebeuren als je grime, reggae en punk in een mixer gooit? Thanks M!

Ayla // The Maccabees
Een beetje Morrissey en daarna een beetje Artic Monkeys… gewoon eigenlijk geen labeltje nodig. Dromerig, experimenteel en daarna weer wat lekker stevig. Dank meneer P.

After Light // Rustie
“Ok Arno! Wat de fok is dit nou weer voor een popspul?!”, “Blijf nou even luisteren en wacht tot het beetje dirtier wordt!” Zie je? Toch stiekum wel lekker. Dat vond Warp Records dus ook. Daarnaast heb ik eigenlijk een zwak voor electro en hip hop. Goede vondst mevrouw M!

Big City Life // Mattafix
Kent u deze nog? Mattafix combineerde graag muziek met electro, blues, soul, reggae en R&B. Dit nummer is alweer uit 2005, pffff, en is het wel graven naar hun overige werk. Thanks sir S.

Ons Iinterview met Robbie Williams

“Iedereen probeert me bij te houden en het spel is niet meer hetzelfde als het was…”, Robbie Williams

Robbie Williams kijkt uit het raam van zijn penthouse suite in het Mayfair hotel. Het centrum van Londen strekt zich nat, grijs en oneindig voor hem uit.
“Denk je nooit eens, ‘Ik wou dat we op een zonnige plek woonden’?” vraagt hij.

Ja, soms, antwoorden we. “Maar werkt het niet op je zenuwen als het de hele tijd zonnig is?”

Robbie kijkt naar ons alsof we gek zijn geworden.

“God nee!” roept hij. “Dit is zo deprimerend. Er is een omslag geweest in het weer, en nu zegt het tegen ons, ‘Hé, hier is de winter’. Nou, de winter kan oprotten, want ‘s winters wil ik altijd alleen maar een winterslaap houden en Twix eten…”

Robbie Williams heeft een nieuwe plaat uit, zijn eerste solo-album in drie jaar, en zijn eerste sinds het (opnieuw) verlaten van Take That een jaar geleden. Deze nieuwe plaat heet Take The Crown and Robbie denkt dat er veel van afhangt.

“Ik wil een groots album,” zegt hij. “Een groot, succesvol album. Niemand geeft dat tegenwoordig nog toe, ze zeggen gewoon dat het ze ‘niks uitmaakt als het niet verkoopt. Been there, done that’. Maar mensen die dat zeggen zijn vuile leugenaars!”

Dus succes is nog steeds net zo belangrijk als dat het ooit was?
Ja, ik wil die bevestiging. Ik wil nog steeds een grote speler zijn in het spel, want als ik dat niet zou zijn dan zou ik mijn hele identiteit moeten bijstellen. Ik bedoel, als het niet gebeurt is het niet het einde van de wereld, maar ik zou het wel rot vinden als de plaat geen enorm succes zou worden. Maar ook daar kan ik wel mee omgaan.

In poptermen heb je al een geweldige score gemaakt.
Inderdaad. Ik ben rijk bedeeld met een heleboel leuke dingen en een ongelooflijke hoeveelheid geluk en vertrouwen die mijn kant op is gekomen, dus ik moet niet mopperen en ik mag niet klagen. Maar ik wil zo graag een groot album. Voor al de bovenstaande redenen. Identiteit. Ego. En ik geloof er echt in. Ik hoop dat veel andere mensen er ook in geloven, want dat zou zo goed voelen. Punt uit. En ik zou er door blijven terugkomen, maar als het flopt zou ik de bal kwijt zijn!

Je zou er helemaal mee kunnen stoppen?
Ja, ik zou ‘Fuck you!’ kunnen zeggen. Ik heb het romantische idee dat dat zou kunnen gebeuren, maar waarschijnlijk niet.

Omdat je diep van binnen weet dat je terug wil komen om op je 48e nog een geweldig album te maken?
Dat is waar, en het zou een heel andere plaat zijn dan die ik op mijn 38e zou maken. Je weet nooit wat er gaat komen, toch? Weet je, er komt vast nog een Circle of Life-moment voor mij. Hopelijk krijg ik nog zo’n moment, dat iemand me vraagt om muziek te schrijven voor een film. Maar ik krijg niet veel van dat soort aanbiedingen, want ik denk niet dat mensen echt denken dat ik zelf muziek schrijf, dat ik dat kan.

Iedereen denkt dat je iemand hebt die dat voor je doet?
Ja, nou niet dus, vraag het maar aan Robbie!

Denk je dat je over 30 jaar als een David Bowie-type of als een soort Tony Bennett zal worden gezien?
Tony Bennett. David Bowie komt van Mars, weet je wel, letterlijk van een andere planeet. Hij is onaantastbaar, een exotisch schepsel. Ik ben geen exotisch schepsel! Ik ben een soort alleman, de buurman, ik ben wat jij zou doen als popster als je het zou kunnen doen, als je aan de top zou staan. David Bowie heeft veel meer competenties dan ik. Maar het is me wel gelukt om 60 miljoen albums te verkopen! Maar David Bowie is een echt unicum, er is niemand anders die kan doen wat hij gedaan heeft. Je zou wel iemand kunnen vinden die kan doen wat ik heb gedaan.

Oké, iets specifieker nu. Wie zijn volgens jou de top vijf popsterren aller tijden?
Freddie Mercury. Ik heb hem altijd, altijd geweldig gevonden, maar de laatste tijd ben ik echt verbluft over hoe fucking geniaal hij was. Dan Prince. Dan John Lennon. David Bowie. Mick Jagger. Maar kijk ook eens naar Babs Streisand, die heeft 150 miljoen platen verkocht.

Vind je het irritant dat zij meer platen heeft verkocht dan jij?
Nee! Omdat zij uit een tijd kwam waarin mensen nog echte legendes waren, niet zoals nu. Dat was een tijd waarin de glamour nog echt was.

Misschien sta je wel aan het einde van de lijn, de laatste popster?
Misschien wel [lacht]! Sorry, iedereen. Maar dan is er nog Adele, en die heeft net hoeveel, 25 miljoen platen verkocht? En haar volgende plaat zal ook wel heel erg goed verkopen.

Laten we over muziek praten. Wat werd er thuis gedraaid toen je opgroeide?
Nou, de eerste drie jaar van mijn leven heb ik in een kroeg doorgebracht, en dus hoorde ik alles wat er op de jukebox werd gedraaid, vooral Summer Nights. Dat was de eerste plaat op deze planeet die me deed inzien dat ik een toekomst had als performer, omdat er geld werd ingezet, en dan playbackte ik met het nummer mee. Ik deed het hele nummer.

Je was zowel John als Olivia?
Ik denk het wel, ja! Dat was niet verwarrend voor mij op die leeftijd hoor, ik was maar twee of drie jaar oud. Ik weet zeker dat dat de eerste plaat was waar ik echt verliefd op was, zonder het te weten dan. En dan was er nog Bobby “Boris” Pickett’s Monster Mash. Wat was ik bang van dat nummer! En dan mijn grote liefde: Showaddywaddy. Ik wilde een Teddy Boy zijn.

Hoe ver ben je gekomen met die droom?
Niet zo ver! Maar het ging verder in mijn onderbewustzijn. Ze speelden in het Burslem Queen’s Theatre om de hoek van de kroeg, en ik ging naar ze kijken. Ik heb de Banana Splits daar ook gezien, dat was mijn eerste optreden. Ik wilde zo’n echte driekwartlange Teddy Boy-jas, maar mijn moeder wilde die niet voor me kopen. Sindsdien is het echter uitgegroeid tot een vaste waarde in mijn kledinglijn Farrell. Het enige wat ik echt heb gedragen de afgelopen 15 jaar zijn driekwartjassen.

Dus Showaddywaddy had een enorme invloed op je?
Een grote invloed op Farrell, ja! Maar alle gekheid op een stokje denk ik dat ze zeker invloed hebben gehad. Farrell door Showaddywaddy. En ik mag Darts en Manhattan Transfer ook niet vergeten.

Wat was de eerste plaat die je zelf had gekocht?
De eerste plaat die ik voor mezelf had gekocht was Electro 1 van het Street Sounds label, die had mijn zus voor me gekocht. Samen met Pink Floyd’s The Wall, maar daar luisterde ik nooit naar, alleen het Electro album. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Het voelde alsof er berichten werden verstuurd in Brooklyn, New York, die werden opgepikt in fucking Stoke on Trent, Tunstall, door mij, zes jaar oud. In die tijd werd het linoleum overal vandaan gehaald en waren we allemaal aan het breakdancen. Dat was mijn eerste muzikale beweging, waarvan ik er gelukkig heel wat heb mogen meemaken. Er was ook een tijd dat ik een parka droeg. Ik kwam helemaal aan het eind van de Mod-beweging. We hebben in Groot-Brittannië kunnen genieten van een flink aantal grote muzikale bewegingen. En nu is er geen een meer. Het eindigde allemaal in 1995, of 1996.

Wat was volgens jou de laatste grote muzikale beweging die we in het Verenigd Koninkrijk hebben gehad?
Britpop en jungle, en sindsdien is er niks anders meer geweest. En dat was 17 jaar geleden, verdomme! We gaan binnenkort dood, weet je? We hebben al minstens de helft van onze tijd gehad. We hebben onze beste jaren achter ons liggen. Dat bedenk je je pas echt als je kinderen hebt, dan denk je, ‘Jezus, nu moet ik het goede voorbeeld geven!’ Daar wilde ik eerst helemaal niet aan beginnen, maar nu is het cool, nu wil ik mijn baby’s maatje zijn.

Ben je ook beried om haar ervan langs te geven?
Ja, maar stiekem denk ik dat ze me toch niet te slim af zal zijn.

Natuurlijk wel.
Oh, oké! Nou, er is een heel scala aan verschillende emoties die je voelt, of niet? Er is die eerste golf van wonderprinses-extase, dan is er de ‘Shit, wat moet ik nu met deze baby doen?’ En ze is nog maar drie en een halve week oud!

Op wie lijkt ze het meest?
Op mij. Ze lijkt op mij. Ze heeft haar mama’s lippen, die zijn prachtig. Haar ogen lijken nu nog blauw, maar ze zullen groen worden denk ik. En het lijkt erop dat ze haar papa’s neus heeft. Zolang ze maar mama’s verstand heeft. En geheugen. Dan komt het wel goed. En mama is grappig, ze is een grappige meid, dus ja. Ik wil gewoon een vriendelijk, welgemanierd persoon. Dat is alles wat ik vraag, echt waar.

Met welke muziek kom je ’s ochtends op gang?
Eigenlijk vind ik – en dit is waar Spotify bij komt kijken – dat ik een “sta op en ga ervoor”-afspeellijst nodig heb. Die heb ik nodig omdat ik nu helemaal in mijn popster-modus ben, en als je helemaal in popster-modus bent moet je bijna elke dag joggen om niet dik te worden. Maar op dit moment lijk ik wel gestoord, omdat ik elke twee minuten YouTube check om te kijken hoe Candy het doet. Er waren 3,6 miljoen mensen in de eerste twee en een halve week, dat is mooi, toch? En vervolgens lees ik de comments, want ik ben een mafkees en ik haat mezelf…

Je leest ze allemaal?
Ja! Je trekt een gezicht alsof je denkt dat het waanzin is, maar waar jij gestoorde mensen ziet, zie ik vrienden van mij! Echt goede vrienden.

We hebben het nummer Killing Me van het eerste album altijd heel mooi gevonden, wat kan je ons daarover vertellen?
[Zingt:] ‘Woorden snijden diep als je weerloos bent, want ze vermoorden me. Vermoorden me zachtjes…’ Dat was waarschijnlijk de beste tune van mijn eerste album. ‘Ik wil mijn foto terug…’ Het verhaal erachter is: er was een gast bij de groep mensen met wie ik toen veel omging. Dit waren mijn studievrienden, en een van hen was de leider en hij had besloten dat hij me niet mocht. Maar het probleem was dat ik een grote fan van hem was, als persoon. Ik bedoel, deze mensen waren mijn maten.

En hij zich tegen jou gekeerd?
Ja, en dat verpestte mijn kansen met al mijn andere vrienden. Hij vertelde ze dat ik arrogant was en ik was dit en dat, en dat was ik dus echt niet! Ik was gewoon jong en enthousiast. Ik was er echt kapot van. Dus om het allemaal te proberen te begrijpen nam ik mijn eerste nummer ooit op, zonder muziek, alleen maar tekst, en het bandje heb ik naar hem opgestuurd. En een deel van dat lied, dat gaat van [zingt]: “Ach, je schildert mijn foto zwart, de grap gaat over mij en ik wil niet lachen, denk aan de goede tijden, zul je ze niet terugbrengen op een dag, op een of andere manier…” kwam in Killing Me terecht. Dit gebeurde allemaal een jaar of drie, vier vóór dat eerste album, en het was direct gericht op die eikel van een vriend van me die jaloers was. Later maakte ik het nummer uiteraard af tijdens de meest depressieve periode in mijn leven.

Zonder welke vijf platen zou je niet kunnen bestaan?
Oké: the White Album, Behaviour van de Pet Shop Boys, Electro 1. Public Enemy’s It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back, en Welcome to the Beautiful South. En dan A Night At The Opera, A Day at the Races, Jazz en News of the World! Weet je, dezelfde gast die mij al zijn Queen platen op tape gaf, gaf me daarna de Stone Roses. Daar snapte ik niks van. Ik begreep het gewoon niet. Nu wel, maar toen ik 15 was, was het of hip-hop of Queen voor mij.

Denk je dat het perfecte nummer bestaat?
Ja: Bohemian Rhapsody. Dat zou wel eens de beste plaat ooit kunnen zijn. Bohemian Rhapsody is een werk van absolute genialiteit, vind je niet? Zo van: waar de fuck heeft hij dat vandaan, uit zijn reet? Ik weet het niet. Wichita Lineman is een van mijn favoriete nummers ooit, en ik weet niet waarom, want ik ben nog nooit elektricien geweest op het platteland, ik weet eigenlijk niet echt wat dat inhoudt, maar ik hou nog steeds van die melodie, het breekt mijn hart. Maar als je op zoek bent naar het perfecte nummer, goed: Singing in the Rain is ook behoorlijk cool.

#MusicMonday door Arno Inen van MixTup

Hier is wat muziek om je op weg te helpen op deze Music Monday. Luister hiernaar met dank aan onze vriend Arno Inen van MixTup

Heuy! Sinds Spotify regelmatig lekkere tunes van je FB maatjes in de hoek van je ogen duwt, is het eens tijd om te laten zien wat voor muzikale luistertalent sociaal in huis heb. Geheel anoniem natuurlijk, want dit is immers het creepy interwebz!
Laten we sociaal mediaal beginnen met…

Memorex // FM Attack
Ja ja, 80’s electro is nog steeds helemaal een ding. Vooral in 2009. Waar Shawn Ward van F.M. Attack gretig gebruik van maakte met een kekke beat. Helemaal later stuk geremixed natuurlijk. Daarna geen releases maar wel een constante stroom liedjes online. Hij is waarschijnlijk te ‘bezig’ met zijn ‘nieuwe album EN film EN muziek EN touren’. Met memorex wordt trouwens een oud computergeheugen producent toegezongen…dus… Nice find mr. C!

Light outs // Santagold
De zangeres Santi White werkte in 2008 samen met John Hill om grime, reggae en punk eens goed door elkaar te klutsen. Samen met haar ongebruikelijke stem in die genres maakt het wel erg …hmmmmjammie. Het klinkt gek genoeg soms wel heel erg indie, zou dat gebeuren als je grime, reggae en punk in een mixer gooit? Thanks M!

Ayla // The Maccabees
Een beetje Morrissey en daarna een beetje Artic Monkeys… gewoon eigenlijk geen labeltje nodig. Dromerig, experimenteel en daarna weer wat lekker stevig. Dank meneer P.

After Light // Rustie
“Ok Arno! Wat is de fok is dit nou weer voor een popspul?!”, “Blijf nou even luisteren en wacht tot het beetje dirtier wordt!” Zie je? Toch stiekum wel lekker. Dat vond Warp Records dus ook. Ik heb ook een zwak voor electro en hip hop. Goede vondst mevrouw M!

Big City Life // Mattafix
Kunt u deze nog? Mattafix combineerde graag muziek met electro, blues, soul, reggae en R&B. Dit nummer is alweer uit 2005, pffff, en is het wel graven naar hun overige werk. Thanks sir S.