Ons interview met The Killers

“We zorgen er nooit voor dat iets gebeurt. We hopen gewoon!”, The Killers

Een van de eerste interviews die jullie ooit deden was met Billboard in 2002. Ronnie, jij zei toen: “We zijn bereid om alles te doen wat nodig is om mensen van ons te laten houden.” Weet je nog dat je dat voelde?
Ronnie Vannucci: Ja, dat voel ik nog steeds! Wie gaat er nou bij een band die niet wil dat iedereen ze leuk vindt? Als ik er nu over nadenk realiseer ik me wat een geluk we hebben dat we het ten eerste voor onszelf kunnen doen, maar andere mensen vinden het ook leuk wat we doen. Tot nu toe dan…
Brandon Flowers: Volgens mij is het eigenlijk makkelijker om te zeggen dat je er niks om geeft, maar wij zijn altijd dapper en eerlijk daarin geweest.

Als band zijn jullie tot het gaatje gegaan met dit album (beiden lachen hardop)… jullie zenuwen werden op de proef gesteld. Wisten jullie al die tijd dat er iets moois uit voort zou komen?
R: In sommige opzichten gaat het met ons altijd zo. Geweldige dingen zijn vaak het gevolg van jezelf tot het uiterste drijven. Het voelt niet fijn terwijl je het doet, maar als je de top hebt bereikt is het een geweldig gevoel.
B: We zorgen er nooit voor dat iets gebeurt. We hopen gewoon!

Welke plaat heeft ervoor gezorgd dat je muzikant wilde worden?
B: Ik weet dat ik dankzij Hunky Dory in een band wilde zitten.

Hoe heeft die plaat je gevonden?
B: Nou, ik ben niet afgestudeerd aan de universiteit maar ik heb twee vakken gevolgd aan de hogeschool, en op een dag reed ik naar huis over een viaduct boven snelweg 95, en op de classic rockzender die opstond werd Changes gedraaid. Ik had het nog nooit gehoord en dacht eerst dat het Bob Dylan was vanwege de manier waarop hij de coupletten zong. Dus ik ging op zoek en vond het album. Het gekke is dat ik wist dat mijn favoriete bands, zoals Morrissey, Depeche Mode en Duran Duran, allemaal beïnvloed waren door hem, maar ik had me nog nooit verdiept in Bowie. Dat was echt een openbaring voor me.
R: Het is een vergelijkbaar verhaal voor mij. Ik zat in de truck als klein kind en ik hoorde Damn The Torpedoes van Tom Petty, en ik dacht ook dat het Bob Dylan was. Ik herinner me goed dat we in Vegas waren en het was snikheet en de stereo stond hard en ik was aan het drummen op de zijkant van de truck. Daarvoor nog, toen ik voor het eerst American Girl hoorde, toen werd ik helemaal gek. Ik kon toen niet kiezen of ik drums of gitaar zou gaan spelen, maar ik wist dat ik iets moest doen. Het was een compleet overweldigend gevoel.

Wat is het beste advies dat jullie ooit hebben gekregen?
R: We krijgen niet zoveel advies! We zouden eigenlijk zelf meer vragen moeten stellen. Ik zou graag wat advies van Elvis hebben gehad. We hebben allemaal iemand nodig die ouder en wijzer is.
B: Ik heb wat advies van Neil Tennant gekregen. Ik voelde me een beetje vreemd op het podium, wetend dat mensen bepaalde moves van mij al eerder hadden gezien. Die kwamen oorspronkelijk voort uit improvisatie, maar als ze werken dan heb ik de neiging om ze erin te houden. Neil zei dat ik me geen zorgen moest maken en dat ik moest vasthouden aan wat de mensen willen zien.

Is er een typische Flowers-move?
B: Ik weet niet of ik er echt een heb!
R: Oh, er zijn er een paar die ik elke avond zie. Ik heb geen favorieten, ik probeer ze gewoon zelf niet te doen!

Ten slotte, de vraag die ons allemaal bezighoudt… wat is jullie favoriete geluid?
R: Een snare drum. Oh man, wat een fantastisch geluid!
B: Ik weet het niet! Als ik uit Newcastle of zo zou komen zou ik een geweldig antwoord voor je hebben! Iedereen zou erom moeten lachen. Maar ik kom uit Henderson, Nevada. Trouwens, ik heb er wel een: ik hou heel erg van het geluid van kwartjes die op de metalen plaat van een gokautomaat vallen.

Battle Born: nummer voor nummer

FLESH AND BONE
B: We hadden het nummer zo goed als af, en toen kwam Steve Lillywhite ons helpen. He stelde een Motown-achtig stuk voor.
R: Dat werd uiteindelijk heel erg mooi…
B: Het is een rare afslag naar Detroit, maar het klinkt fantastisch! Dat zouden we zonder hem niet gedaan hebben.
R: Het is mijn favoriete brug van alle Killers-nummers.
B: Ik wilde eigenlijk een Metronomy-achtige brug, maar het werd uiteindelijk heel anders!

RUNAWAYS
R: Dit was in 2009 onze springplank in deze richting. Brandon had een akkoordenschema waaraan we aan het sleutelen waren voor een optreden. De show was klote, dus we trokken ons meteen erna terug en toen vonden we de kiem voor Runaways. Dat was geweldig, daardoor kwamen we op één lijn. De richting voelde goed.

THE WAY IT WAS
B: Daniel Lanois was een paar dagen in de stad, en we hebben toen zo veel samen gedaan. Ik had dat refrein al een paar jaar liggen, de band bedacht het couplet en het werkte gewoon helemaal. Het ging erg snel.
R: Dave kwam met een supercoole gitaarriff die het geheel samensmolt.
B: Dit nummer heeft ook een echte brug trouwens. Een echte middle 8!

HERE WITH ME
B: Oef, dit is een teder moment in de geschiedenis van de Killers!
R: Deze heeft twee bruggen. En dan zeggen mensen dat we niet avontuurlijk zijn!
B: Het is een groots nummer, het komt live ook erg goed over. Het is een echt lied, het echte werk.

A MATTER OF TIME
R: Weet je wel als archeologen van die opgravingen doen en voorwerpen ontdekken, zoals kommen en sabeltandtijgertanden en kaakbeenderen? Voor A Matter Of Time deden wij ook zoiets, graven in onze geschiedenis, terug naar mijn garage. We hebben nog steeds dat DNA in ons en het was cool om dat te vinden zonder er naar te zoeken. Het geeft waarde en geldigheid aan wat we tien jaar geleden in een hete garage aan het doen waren, en we worden daar nog steeds door gedreven.

DEADLINES AND COMMITMENTS
B: Deze is op het laatste moment nog aan het album toegevoegd! Het komt van een lied van Bob Seger, Against The Wind, een van de beste nummers ooit, en de woorden kwamen er gewoon uitgerold terwijl ik aan het zingen was. Het heeft een heel bijzondere sfeer.
R: Het heeft ook een bassolo, en rototoms. Dat is een primeur voor ons!

MISS ATOMIC BOMB
B: Deze was al vroeg opgenomen, en afgewezen door een van de producenten. Zo zie je dat we op deze plaat de positieve en negatieve kanten van producenten hebben gehad. Een producent kan zich vergissen! En deze had het heel erg mis! Dit nummer blijft overeind. We hebben het live gespeeld, en mensen die het nog niet eens kenden vonden het geweldig. Ik hou van de beeldspraak, we vinden het niet erg om geassocieerd te worden met Las Vegas en de woestijn. Dat omarmen we zelfs.

RISING TIDE
R: Toen we weer bij elkaar kwamen hadden we van die schrijfsessies waarin we een maand lang elke dag werkten. Rising Tide was het eerste complete nummer dat voortkwam uit die sessies. We hadden het op een laag pitje gezet, waren het vergeten en hebben het later weer opgegraven.
B: Het is zo’n cool nummer, het speelt zichzelf eigenlijk.

HEART OF A GIRL
B: Daniel Lanois was nauw betrokken bij dit nummer, hij had het moment perfect gevangen. We zaten in een kring oog in oog met elkaar, en dat nummer bestond een uur voordat het werd opgenomen nog niet eens.
R: Soms slaat de bliksem in…

FROM HERE ON OUT
B: Dit is een nieuwe kant van ons. Een verademing, een kort lied!
R: Dat nummer is als een mueslireep, en het is een van onze gezamenlijke favorieten. Alle gasten in de band vinden het geweldig.

BE STILL
B: Deze is tegelijk met Here With Me geschreven, we wilden ballads schrijven toen. Ik vind onze shows geweldig, maar Killers-optredens zijn als een anderhalf uur durende aanval elke avond, en het zou leuk zijn om meer op een soort reis te gaan. We hebben de tekst met Lanois geschreven in zijn maffe gotische landhuis in Silver Lake. Hij is een soort spirituele zigeuner, het is leuk om je met hem te laten meevoeren en het allemaal te laten gebeuren. Ik hou van de sfeer van dit nummer.
R: Het is een totaal overweldigend lied voor me. Je zet het op en gaat een paar minuten ergens anders heen…

BATTLE BORN
R: Ah, de afsluiter van het album!
B: We hebben een lied voor de Dark Shadows film van Tim Burton gedaan, een nummer van The Raspberries, Go All The Way. Dat heeft nogal gekke stemarrangementen in de refreinen, en we zaten er een hele tijd naar te luisteren om erachter te komen wat die gast aan het doen was. Dus namen we dat idee en zetten het aan het einde van Battle Born.
R: Er wordt een hoop op gezongen!
B: Zeker! Veel meer dan we ooit eerder hebben gedaan…