Ons interview met Emily Eavis

“ALLES WAT HIER GEBEURT IS EMOTIONEEL, OMDAT DIT ONS THUIS IS”

Emily Eavis, erfgename van het Glastonbury Festival dat haar vader Michael in 1970 begon, weet wat haar favoriete moment van elke zomer is.

“Als de poorten opengaan,” lacht ze. “Dat is echt het beste moment. Alleen al om al die mensen te zien, de vastberadenheid, wetend dat al het leuke nog moet komen…”

Uiteraard gaan de poorten deze zomer helemaal niet open: Worthy Farm heeft een rustjaar ingelast om het terrein te ontzien, maar de locatie zelf bruist nog steeds van activiteit. Een filmploeg van de Chinese staatstelevisie is aanwezig om deze iconische Britse traditie vast te leggen, en Danny Boyle’s idee voor de Olympische openingsceremonie bevat een herinterpretatie van de Glasto “mosh pit” onder het toeziend oog van de nabijgelegen Glastonbury Tor.

En overal zijn groepen mensen aan het boren, kloppen, timmeren, hijsen en allerlei dingen aan allerlei andere dingen aan het vastmaken, in een poging om een voorsprong te krijgen voor juni 2013. Aan de overkant van het veld waar we met Emily zitten te praten, staat het skelet van de Pyramid Stage zwijgend te wachten, klaar voor als de poorten over 12 maanden weer opengaan.

Dit rustjaar ziet er niet zo rustig uit.
Zeker niet! Op dit moment zijn vertegenwoordigers bezig het hoofdprogramma te reserveren, dit ligt waarschijnlijk binnenkort vast. Gisteren werden we benaderd door een grote naam die we al heel lang willen hebben, dus nu proberen we te onderhandelen en uit te leggen waarom we geen miljoenen euro’s kunnen bieden, maar we willen echt zo graag dat het lukt. Ik denk dat we dit jaar wat eerder klaar gaan zijn, maar het duurt maar drie dagen, en na een rustjaar heb je twee keer zoveel om uit te kiezen!

En nu worden jullie ook nog door de Olympische Spelen in het zonnetje gezet.
Dat is erg vleiend, echt waar. Het feit dat hij besloten heeft om het festival onderdeel te maken van deze enorme ceremonie die Groot-Brittannië vertegenwoordigt… Waarschijnlijk is Glastonbury inmiddels iets typisch Brits geworden.

Geeft dat ook aan dat het land zelf veranderd is, nu jullie zo’n onderdeel uitmaken van het Britse zelfbeeld?
Ja, hopelijk zijn mensen ruimdenkender nu. Er is iets heel Brits aan de wilskracht die de mensen hier hebben. Ze hebben een aantal erg moeilijke jaren moeten doorstaan, en als het zwaar is, is het ook echt zwaar. Veel mensen haken dan af, en wat er overblijft zijn deze mensen die gewoon zo toegewijd en vastberaden zijn om te genieten, en dat is ongelofelijk om te zien. Dat is erg Brits. Ik weet niet zeker hoe goed dat zou werken in andere delen van de wereld!

Ga je bij andere festivals op bezoek voor inspiratie?
Jazeker, en ik hoop er dit jaar een paar te bezoeken. Ik wil in ieder geval naar Camp Bestival en Port Eliot, en ik zou heel graag naar Sziget in Boedapest gaan. Een paar jaar geleden heb ik 12 van mijn nichtjes en neefjes meegenomen naar Reading, dat was een serieuze tante-plicht, maar het was geweldig. Maar om eerlijk te zijn krijg ik meestal niet de kans om veel festivals te bezoeken, want tegen de tijd dat we de boel hier opgeruimd hebben is het september, en dan ben je juist aan het genieten van de rust! Het Notting Hill Carnival komt denk ik het dichtst bij wat we hier hebben. Het is een tikkeltje wild maar erg divers, en er komt van alle kanten geluid en levendigheid en muziek. Wij hebben ook die carnavalssfeer, want we gaan de hele nacht door en we kamperen binnen de omheining, en ik weet niet hoeveel festivals dat nu nog doen. Op Glastonbury zijn we allemaal samen ingesloten en dat geeft alles een heel bijzondere energie.

Wat is het geheim van het boeken van een hoofdact?
Nou, de beste zijn de bands die het als uitdaging zien, die extra hun best doen. Toen we de White Stripes boekten had iedereen zoiets van: “Wat? Zijn zij de hoofdact?” Maar het was briljant, omdat ze plek echt hebben gevuld.

Welke acts heb je op dit moment in gedachten?
Zeker M. Ward, en Bon Iver komt terug. Ik vind wat hij doet echt heel erg goed, en hij was hoofdact op The Park, dus we zullen zeker proberen om hem te programmeren. Om de paar maanden maken we een afspeellijst en gooien we de hoogtepunten van waar we naar hebben geluisterd bij elkaar. We maken veel gebruik van Spotify. Mijn man Nick is een goed voorbeeld, want hij heeft zo veel om naar te luisteren! Het is een geweldige manier om naar nieuwe en oude muziek te luisteren. Ik was er waarschijnlijk een beetje laat bij, gewoon vanwege het soort persoon dat ik ben, maar Nick was er heel vroeg bij. Dus we hebben een account voor het huis, en mensen sturen ons links en het is geweldig. Ik ben behoorlijk selectief over wat ik bewaar op mijn laptop, omdat ik er niet in wil verdwalen, maar met Spotify kun je je wagen in gebieden waar je normaal niet zou komen, en muziek ontdekken buiten je eigen wereld.

Onlangs zei je vader Michael dat hij Adele zo graag zou boeken voor volgend jaar. Zijn daar nog ontwikkelingen in?
Nou, ze heeft een paar jaar geleden om 10 uur ’s ochtends op de Park Stage gespeeld, maar dat zal niet nog een keer gebeuren! Dat was een erg regenachtig jaar, maar hopelijk is dat niet de reden geweest waardoor ze geen zin meer heeft in festivals. Ik denk dat ze zal doen wat ze wil doen, laten we eerlijk zijn! Het zou geweldig zijn als ze speelde, maar uiteraard zal zij die beslissing nemen. Er zijn eerlijk gezegd niet zo veel vrouwelijke artiesten, dus dat is nog een klus voor ons, om het juiste evenwicht te houden.

Glastonbury ontvangt haar met open armen?
Ja. Het zou schitterend zijn om haar helemaal naar de Pyramid Stage te zien gaan. Maar wie weet? Ze zeggen dat ze het niet leuk vindt om voor een groot publiek te spelen, maar als ze kan optreden bij de Grammy’s, kan ze dit ook!

Wie zou je graag boeken die hier nog nooit heeft gespeeld?
Prince en de Stones liggen voor de hand, die zouden allebei natuurlijk geweldig zijn. Er werd vorig jaar veel over Prince gepraat, maar ik weet eerlijk gezegd niet of dat ooit zal gebeuren. Hetzelfde met de Stones, maar het is moeilijk voor ons om mensen van onderdak te voorzien die gewend zijn om hun eigen ding te doen, maar dat was ook oké voor Bruce Springsteen en Paul McCartney! We kunnen alles laten werken, maar de band moet er wel voor openstaan. En natuurlijk betalen we een stuk minder, maar we hebben andere dingen te bieden!

Afgelopen weekend ging de geruchtenmolen op volle toeren over dat de Stones volgend jaar op Glastonbury hun afscheidsconcert zouden geven.
De Stones op Glastonbury is iets wat we altijd al hebben gewild. Er is echt nog geen nieuws verder, maar het moet toch zeker binnenkort een keer gebeuren? Ik denk dat ze het wel zouden willen.

Als ze het volgend jaar niet doen, doen ze het nooit meer.
Dat is o zo waar. Dus moeten ze het wel doen. Ik bedoel, we kunnen ze alleen maar onze kleine miezerige envelop aanbieden, maar ik weet zeker dat ze dat geen probleem vinden. We zullen goed voor ze zorgen.

Misschien kunnen ze hier in huis slapen?
Nee! De enige persoon die ooit in het huis heeft overnacht was David Bowie in 1971! Er is sindsdien zo veel veranderd, zelfs sinds de jaren ‘80, uit die tijd komen mijn eerste herinneringen van het festival. Als kind was het Van Morrison en Elvis Costello, en lange tijd keken we niet echt naar wat daarbuiten gebeurde. Vroeger luisterde ik bijvoorbeeld graag naar Hothouse Flowers, hier in de zon, en voor mij was dat geweldig. Shakespears Sister was een belangrijk keerpunt, omdat zij hier kwamen en speelden op deze plek die mensen nog steeds als eng en alternatief zagen.

Begrepen mensen op school wat hier gebeurde?
Nee! Ze wisten dat we van die rare acts als Hawkwind hadden, en toen was er ineens Shakespears Sister, en dat was echt bizar! Ik was ongeveer 10 of 11, en rond die tijd was Stay erg populair. Mensen vroegen zich af hoe we zo’n bekende band zo gek hadden gekregen om op ons rare festivalletje te spelen waar alleen hun hippieouders ooit van gehoord hadden. Happy Mondays was ook een mijlpaal, want dat was de eerste keer dat het onderdeel was van mijn scene. En Lou Reed was ook heel indrukwekkend voor mij. En Blind Melon! Ik weet nog dat ik op die eerste vrijdag zo snel mogelijk van school naar huis wilde zodat ik ze zou kunnen zien spelen. Blind Melon was het begin voor mij.

Wat zijn je favoriete schoolpleinroddels over Glastonbury uit die tijd?
Ha! Nou, de meest voorkomende was dat Glastonbury een soort drugshol was, en hoe dieper je naar binnen ging, hoe harder de drugs, en uiteindelijk was je dan in Babylon, waar je alles kon krijgen wat je wou. Er was behoorlijk veel overdrijving op school!

Voor een buitenstaander lijkt alles hier heel soepel te lopen, maar er moeten ook moeilijke jaren zijn geweest.
Ja! 2008, natuurlijk, toen we Jay-Z hadden. Want 2007 was echt moeilijk. Er waren heel veel mensen die alleen kwamen omdat ze hier gezien wilden worden, maar die niet echt hier wilden zijn. Zij stonden voor de Pyramid Stage met hun vingers te knippen, en te zeggen: “Waar is de magie? Dit is onzin, er is hier geen magie, het regent en ik kan de bands niet horen!”

Waren er problemen met het geluid?
Ja, en bij een aantal bands waar we echt heel enthousiast over waren was het heel erg modderig, en ze vonden het niet leuk. Dit waren een paar van de meest gehypete bands van dat jaar, en dus voor hen om in het openbaar te zeggen: “Dit is verschrikkelijk, dit is echt slecht,” gecombineerd met de mensen die bij de Pyramid Stage dingen zeiden als “Dit is echt onzin,” en het regent, en niemand kan de muziek horen, en allemaal van die dingen… Plotseling is het een domino-effect. We gingen van heel goed naar heel slecht. En er was een hoop venijn. Als je mensen een stem geeft om negatief te zijn, zijn ze er klaar voor.

Had dat gevolgen voor het jaar erna?
Zeker. We verkochten 80.000 tickets op de eerste dag, maar toen raakten we ze gewoon niet meer kwijt en dat was echt stressvol. Michael viel heel erg af, en hij sliep niet, hij was echt bezorgd over de tickets, en we vroegen: “Kun je ons alsjeblieft helpen!” aan iedereen die we kenden, omdat we alle tickets moesten verkopen om uit de kosten te komen. En toen boekten we Jay-Z.

Dat was jouw beslissing?
Ja, want ik vond Jay-Z geweldig en ik had het gevoel dat we niet nog een indie-band konden doen. We hadden de Kings of Leon op vrijdagavond, en ik wilde gewoon net even wat anders voor de zaterdag. Dus boekten we Jay-Z.

En iedereen dacht dat Glastonbury gek was geworden!
Precies. Dat was de druppel, mensen dachten dat we absoluut gestoord waren en dat vonden ze leuk, omdat dat betekende dat het afgelopen was met ons.

En nu is hij de hoofdact van BBC’s Hackney Weekender.
Ja! Het is verbazingwekkend om Jay-Z nu zonder enige controverse door het hele land op evenementen te zien spelen. Het bewijst wat een geweldige performer hij is en ook wat een geweldige ambassadeur hij is voor hiphop. Jay-Z heeft laten zien dat die muziek naar veel verschillende doelgroepen kan overslaan.

Was er eigenlijk een moment dat je dacht: “Mijn god, ik heb het festival kapot gemaakt?”
Ja. We dachten echt: misschien is dit het laatste jaar. We hadden een hele goede periode gehad, weet je! En ik wist dat het niet aan Jay-Z lag, want dat kwam pas na al die andere dingen. Het was ook niet alleen klagende bands, maar dat gebeurde wel op een behoorlijk cruciaal moment. Het was een samenloop van omstandigheden, en de mensen waren echt pissig. Ze waren klaar om zich te ergeren aan Glastonbury.

En Noel Gallagher hielp ook niet mee…
Nou, Noel stookte de boel uiteraard op, maar eigenlijk heeft hij ons geholpen, want zodra hij zich erover uitsprak kreeg je twee kampen. Het was wij tegen hen. Dus toen Jay-Z opkwam, het was absoluut fantastisch. De hele vallei verenigde zich en het was alsof dit een onderdeel van iets nieuws was, en alles voelde weer fris en spannend.

Wie heeft je verbaasd door te vragen naar een tent?
Om eerlijk te zijn, vrijwel iedereen heeft een tent gehad, denk ik. Er zijn niet veel mensen die er geen hebben gehad!

Zelfs Beyoncé?
Ik geloof dat zij en Jay-Z een tent hadden, ja. Ik weet het niet zeker: ik kan het me niet herinneren, want ik was toen net bevallen. Maar misschien niet een klein koepeltentje, maar eerder een met vier slaapkamers!

Welke veranderingen ben je aan het maken voor 2013?
Er zijn een paar kleine veranderingen die op dit moment plaatsvinden, maar er verandert elk jaar wel wat. Vorig jaar hadden we Campo Pequeno en de futuristische tunnels. Er zullen nog veel meer van dat soort kleine dingen gaan gebeuren. Een rustjaar is altijd een goed moment om te evalueren, maar we zullen de Underground Piano Bar ook terug laten komen, dat is een van die dingen waar iedereen altijd naar op zoek is en niemand kan vinden!

Tot slot, wat begrijpen mensen niet aan Glastonbury?
Waarschijnlijk dat, alleen maar omdat we het grootste en meest gevestigde festival zijn, en we de meeste media-aandacht krijgen, dat dit niet betekent dat we niet kwetsbaar zijn. Glastonbury wordt door ons gerund, en ik zeg niet dat je medelijden met ons moet hebben, want het gaat goed met ons, maar het is een misvatting dat we de sterkste zijn. Alles wat hier gebeurt is erg emotioneel, omdat dit ons thuis is, geen gehuurde locatie. Dit is een plek met een persoonlijke geschiedenis en we geven er echt om. Dus als mensen zeggen dat ze een verschrikkelijke tijd hebben hier, dan trekken we ons dat echt aan: we willen het in orde maken en zorgen dat mensen goed behandeld worden. Dus veiligheid en politie is allemaal erg minimaal. Als je iets verder onder de oppervlakte kijkt zul je zien dat alle elementen die hier waren toen het begon er allemaal nog steeds zijn. We proberen het festival continu te verbeteren, het zo uniek mogelijk te houden. Er zijn zo veel evenementen nu, dat is geweldig, maar het betekent dat we echt speciaal moeten blijven.

Een bericht van Glastonbury Festival over het boeken van tickets voor 2013:

Vandaag is de woensdag voor het laatste volle weekend van juni, en normaal gesproken zou dit de dag zijn dat we de poorten openen voor weer een Glastonbury Festival. Natuurlijk, omdat dit ons rustjaar is, is er geen Glastonbury in 2012. Maar dit lijkt ons een goed moment om je te laten weten dat tickets voor Glastonbury 2013 verkrijgbaar zullen zijn vanaf de ochtend van zondag 7 oktober.

Als onderdeel van onze voortdurende inspanning om zwarte kaartverkoop tegen te gaan, moet iedereen die volgend jaar het Festival bij wil wonen zich registreren voordat de tickets in de verkoop gaan.

Registratie blijft kosteloos. Als je je nog niet hebt geregistreerd, ga dan nu